.102

Relatywizm moralny, mówię, wstając i spoglądając przed siebie; nie pamiętam nic, czarna dziura i pustka, jest tak, jakbym przespał wczorajszy dzień, wczorajszy tydzień, poprzedni miesiąc, która godzina i co na obiad, mam za sobą brak jakiegokolwiek snu, chrapałem, chrapałam jak ci przypadkowi ludzie tysiąc metrów nad poziomem morza - z czasem wszystkie te wysyłane w eter jęki i sromoty zaczęły układać się w pewną całość, pewne cykle, pewien rytm, do którego mogłem idiotycznie przytupywać nogą; o śnie, rzecz jasna, również nie było mowy, krzyku ni pierdu; wspominam więc najgorszą noc tego roku, gdyż to chyba od niej powinienem zacząć, och, ciągle trapi mnie odnajdywanie punktów odniesienia, jakichś wskazówek czy znaków, niedługo chyba wrócę do pamiętnego roku pańskiego '91, wiatr dął straszliwie, prawdziwy, górski wiatr obijający się o ściany schroniska, w którym przyszło nam spocząć; wstaliśmy wczesnym porankiem, a całe wzgórze otoczone było mgłą tak przeraźliwie gęstą, że aż mogliśmy ją łapać i więzić na dłoni jak robale w ich ostatnich chwilach; przesypywała się nam pomiędzy palcami zupełnie jak piasek, chociaż najbliższe wybrzeże znajdowało się jakieś osiemset kilometrów stąd; południową granicę, jak się okazało, chronili dwaj żołnierze, uwięzieni tu z jakichś powodów w małej budce - widzieliśmy ich znużone spojrzenia, obserwujące nas beznamiętnie podczas zbierania drzewa na ognisko; wieczorem zapalili światła, zamknęli drzwi i nie pokazali się już aż do rana, byliśmy więc ostatnimi ludźmi tej ziemi, najbliżej granicy, trzy cienie skupione wokół ognia, za plecami obce królestwa i złowieszcze światła ludzi mówiących w dziwnych narzeczach, miasta gorsze niż śmierć, pola, których nie da się objąć jednym spojrzeniem.